Хикояти Румй.(Саҳна барои театр,бахшида ба 800-солагии нобиғаи шарқу ғарб Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ )


Маликнеъмат шефтаи Мавлоно

Маликнеьмат.Таърихи таваллуд: 20 ноябри соли 1959. Зодгох : дехаи Мадрушкати нохияи Мастчох.Мавзеи фаъолият: литсейи №1.Вазифа: чонишини директор, омузгори забони точики.Дарачот: аълочии маорифи Точикистон, аълочии фарханги Точикистон.Узви ИН Точикистон, узви ИР Точикистон, номзади илмхои суханшиноси.Муаллифи китобхои «Нилуфари махтоб», «Одамасп», «Эхёи Мадрушкат»,«Ин дарахтон», «Маснавии нави» ва монографияи илмии «Рашахоту айнилхаёт»-и Фахруддин Алии Сафи ва мохияти адабию ирфонии он».

Апрели  соли  2007.

Н а қ ш ҳ о :
1.Ҷалолуддини  Румӣ  – шахсияти  маъруф.
2.Баҳоуддин  Валад-султонулуламо, падари  Румӣ .
3.Шайх  Аттор-Фаридаддини  Аттор, шайхи маъруф.
4.Бурҳониддин  Муҳаққиқи  Тирмизӣ -устоди  Румӣ .
5.Шамси  Табрезӣ – Муҳаммад  ибни  Маликдод.
6.Султон  Валад – фарзанди  Румӣ .
7.Хисомуддини  Чалабӣ – дӯсти  Румӣ .
8.Салоҳиддини  Заркӯб – дӯсти  Румӣ .
9.Саъдии  Шерозӣ  – шоири  маъруф.

10.Муриди  1.
11.Муриди  2.
12.Фариштаи  1.
13.Фариштаи  2.
14.Писарак.

15. Тарсо (католик).

Пардаи 1.

Овони   тифлии  Ҷалолуддин.

(Намоиши  аввал)

Балх.Хангоми  бомдод. Манзараи  даруни  хона. Баҳоуд
дин  Валад  намоз  мехонад.Писари  даҳсолааш  Ҷалолуддин
дар  пеш  лавҳ  бо  лаҳн  «Қуръон»  мехонад.Падар  баъд  аз
адои  намоз    ҷойнамозро  ғундошта, аз  хониши  писар  ба
ваҷд  омада  сари ӯросила  мекунад.

Баҳоуддин Валад: – Боракаллоҳ,  қуввати
дилу  нури  дидаи ман.  Ошкор    аст,  ки  «Қуръон»-ро  аз
мағзи  дилу  ҷон  тиловатмекунӣ .  Аз  лаҳни  ширину  гуворои
ту  гаҳ  об  мешаваму  гаҳ  хок,гоҳе  оташу  гоҳе  бод. Ҷону
дили ман  фидои  он  худое  бод,  ки  чунин  муқаддасотро  барои
мо арзонӣ   доштааст.
Ҷалолуддин: – «Ҷону  дили  мо»-  бигӯй,  эй  меҳру
бон  падар! Маро  аз  хотир  фурӯ  магузор,  ки  ман  ниммаи
дигареаз  туам.

Баҳоуддин Валад:– Хала,  эй  ҷигарбанд,
барҳақ  бигуфтӣ !
Абас,  туро    «Ҷалолуддин»  ном  нагузоштаам,  то  дар  раҳи

дин  боҷалолат  бошӣ !  Акнун  бархез,  ки  ҳангоми  бомдод  асту

далел  офтоб. Намебинӣ ,  ки  тифлони  бозигӯш  дар  кӯча  ба
бозӣ  мекӯшанд.
Ҷалолуддин: – Қиблагоҳо!  Маро  хуш намеояд
бозиҳои  тифлона, азеро,  ки  «Мантиқ-ут-тайр»-и  шайхи
бузургвор – Аттори  Нишопуриро  ҳанӯз  хатм  накардаам.

Баҳоуддин Валад: – Андеша  мадор, эй
писар,  ки  барои  омӯзиш  ҳанӯз  фурсат  ҳаст. Омӯзиши
зиёд  ва  бановақт ранги  рӯи касро  заҳир мекунад  ва
ҳофизаро  мекоҳонад.Ҷабр  кардан  ба  ҷону  хирад  дар
назари  худованд  низ  нописанд  хоҳад  буд. Бархезу

домани  бозиро  раҳо  макун,  ки  тифливу  бозӣ   ба  ҳам
тавъаманд. Бираву  аз  пайи  бозӣ   кӯш

Ҷалолуддин:– Оре,  эй  падар!  Бархезам  ва
чунин  бикунам, ки ту  фармудӣ .

Ҷалолуддин  лавҳу  китобашро  ба  тоқ  монда
мехоҳад  аз  пайи  бозӣ  шавад,  ки  падарашро  чизе  ба  хотир
меояд  ва  ӯро  ишора  мекунад,  ки  бозистад.

Баҳоуддин Валад:–  Ҷалолиддин!  Лаҳзае
таваққуф  бикун, то бар  ту  хушхабаре  арз  намоям!  Наздик
аст,  ки  мову  ту  ва  аҳли  байт,  хона  барандозем,  кӯч  бикунем
ва  ба  зиёрати  Байтуллоҳ  биравем!

Ҷалолуддин:(худро  ба  оғӯши  падар  андохта
хурсандона) –

Аз  даҳонат  шакар  бирехт, эй  падар! Охир,  на  ҳамин  буд
орзӯи деринаи  мову  ту  ки  худованд,  билохира,  муяссарамон
гардонид?

Хамди  беҳад  мар  худои  покро! Аммо… эй  меҳрубон  падар,
дар

таҳайюр  аз  онам,  ки  чаро  нохост  ин  андеша  дар  тафаккурат

падид  омад?

Баҳоуддин Валад :–  Оре,  биизниллоҳ, барг  дар  шохи  дарахт

нахоҳад ҷунбид. Инро  низ  сабабе  ҳаст. Моро  бо  Муҳаммад  Хо-

размшоҳ  кудурате  дар  миён  омада  ва  нашунидаӣ ,  ки  бузурге

фармуда:

Подшоҳон,  ки  кинакаш  бошанд,

Хун  кунанд  он  даме,  ки  хуш  бошанд.

Дигар  овозае  ҳаст,  ки  лашкари  ҷаррори  муғулу  тотор  чун  муру

малах  атрофи  дарвозаҳои  Бухороро  фаро  гирфтааст  ва  анқариб

аст,  ки  ба  хоки  офатзадаи  мо  шабохун  бикунад.Оқилона  нест,

ки  дониста  нақди  умрро    зери  пойи  турктози  ҳодиса  би-

гузорем. Сониян  волотар  аз  ин  ҳама  нияти  зиёрати  хонаи  Каъ-

ба  аст,  ки  моро  аз  ҷамеъи  нохушиҳо  растагор  хоҳад  кард. Ма-

гар  на  чунин  аст,  эй  писар?  Хала,  бирав, бо  ҳамсолонат  бош.

Ҷалолуддин  сӯи  падар  таъзим  мекунад  ва  қафонокӣ
аз  дар  берун  мешавад.

(Намоиши  дуюм)

Манзараи  шаҳри  қадимаи  Балх. Бомҳои  пасту  лоини  хонаҳо  менамояд. Бача-

ҳо  ҳаёҳукунон  аз  боме  ба  боме  ҷаҳоҷаҳӣ  мекунанд. Ҷалолуддин  дар  кунҷе  истода
ба  бозӣ   ҳамроҳ  намешавад .Ногоҳ  писараке  назди  ӯ  меояд  ва  мегӯяд:

Писарак: – Ҷалолуддин,  Ҷалолуддин!  Чаро  музтар  нишастаӣ ?

Магар  бозиҳои  мо  писанди  ту  нест?  Боз  ой  ва  бо  мо  ҳамроҳ

бишав.
Ҷалолуддин: – Ин  бозиҳоро  маъное  намебинам. Балки  мехо-

ҳам  бар  бомҳои  осмон  ҷаҳида  бошам…

Ин  дам  ҳолати  аҷабе  пайдо  мешавад. Мусиқии  муассир. Нохост  ду  фаришта  аз

ҳаво  мефароянд  ва  Ҷалолиддинро  ба  умқи  осмон  мебардоранд. Кӯдакон  доду  фарёд

мекунанд . Фариштагон  боз  Ҷалолиддинро  ба  замин  меоранд. Ҷалолуддин  бехуд  дар

замин  мехобад.  Ба  падараш  хабар  мебаранд. Баҳоуддин  Валад    ба  сари  пи-

сараш  меояд. Ба  рӯи  ӯ  об  мезанад. Ҷалолиддин  ба  худ  меояд.

Баҳоуддин Валад: –Шукр  худойро,  ки  ба  худ  омадӣ !  Усту-

вор  бош,  эй  писар,  худойро  ба  имдод  биталаб,  ки  ғайри  ӯ

корсози  дигаре  нест. Ло  ҳавла  ва  ло  қуввата…

Ҷалолуддин:-(ҳаросон ба гирду ҷониб нигариста) – Ман дар

куҷоям? Лаҳзае пеш дар куҷо будаму акнун куҷоМагар ин

рӯъёст,  ё  иртибот  ба  олами  ғайб? Чи  ҳоле  дорам,  эй  меҳрубон

падар?

Баҳоуддин Валад: – ( даст  ба  пешонии  ӯ  бурда). Таб  нест, ҳа-

ма  хуб  аст. Акнун  бигӯй,  ки  чи ҳодисае  ба  ту  ориз  гашт. Ва  чи

манозире  дар  миръоти  хотираат  акс  меандохт?

Ҷалолуддин:– Қиблагоҳо!  Чун  бигуфтам  бар  он  писарак,ки

мехоҳам  бар  бомҳои  осмон  ҷаҳида  бошам,  бар  сидқи  дил  бигуфтам. Ногоҳ  симоҳое  нуронӣ   аз  осмон  фуруд  омаданд. Яке

гуфт,  ки  «Харос  макун  ва  бим  мадор,  ки  ман  фаришта  Ҷабраи-

лам»…

Баҳоуддин Валад :(  ба  атроф  нигариста)  – Оҳиста  бигӯй,

эй  писар!  Яқин,  ки  фаришта  Ҷабраили  Амин  дар  гузар  буда…
Ҷалолуддин :–   Мобаъд  он  ду  фаришта  аз  ду  паҳлуям  биги-

рифтанд ,  бар  осмон  бардоштанд. Рӯи  заминро  бинамуданд. Чун

бар  осмони  якум  бирасидам,  садое  шунидам,  ки  мегуфт:

Чун  шудӣ   бар  бомҳои  осмон,

Зишт  бошад  ҷустуҷӯи  нардбон…

Ду  нафарро  дидам,  ки  мегуфтанд,Ман  Одамам  ва  ин  Нӯҳ…

Баҳоуддин Валад :(сахт  ҳаросон  шуда  даҳани  писарашро

бо  кафи  даст  мепӯшонад) –  Тшш-ш!  Хомӯш  кун,  эй  писар  ва

зиёда  аз  ин  ҳеҷ  магӯй.  Ин  асрори  худост  ва  онро  ҳама  ҷо  на-

бояд  гуф

Ҷалолуддин:  –  «Хомӯш»?  Аҷаб  аст,  эй  падар!  Дар  осмони

дуюм  ба  ман  гуфтанд,  ки  чун  ба  мартаба  бирасӣ ,  лақаби  иф-

тихории  ту  «Хомӯш»  хоҳад  буд…

Баҳоуддин Валад : – Ба  ту  мегӯям  ба  каррот  ва  маррот, эй

ҷигаргӯша,  ки  хомӯшӣ   гузин  ва  зиёда  аз  ин  ҳеҷ  магӯй. Бархез

туро  ба  хона  барам,  то  фардо  тадоруки  роҳи  Каъба  хоҳем

кард,  ки  вақт  аст  ва  фурсатест  муносиб.

Ҷалолуддин:- Ба  танз  мегӯӣ ,  эй  бузургвор  падар,  ё  он чӣ   ме-

гӯӣ  ,  ҳақиқат  аст?

Баҳоуддин Валад :– Хам  акнун  чӣ   ҷои  танз  аст,  ба  ҳақи-

қат  мегӯям.  Бархез,  бошад,  то  биравем.

Ҷалолуддин: -Баҳ-баҳ,  ки  орзуе  фаротар  аз  ин  маро  ҳеҷ  го-

ҳе  набуда.  Миннат  худойро,  ки  раҳбару  раҳнамуни  мост.

Падару  писар  бармехезанд  ва  мераванд.

(Намоиши  сеюм)

Нишопур.  Падару  писар  пешу  қафо  дар  китф  борхалта роҳ  мепаймоянд.

Мусиқии  ифодакунандаи  роҳи  пурмашаққати  сафар. Ногоҳ  аз  дур  гурӯҳи  одамон  ме-

намоянд.  Чун  наздик  мешаванд,  маълум  мегардад,  ки  инҳо  Шайх  Фаридаддини  Ат-

тори  Нишопурӣ   бо  муридҳояш  аз  ба  Нишопур  омадани  Баҳоуддин  Валад  огоҳӣ   ёф-

та  ба  пешвоз  баромадааст.Хам  Баҳоуддин  Валад  ва  ҳам  Шайх  Аттор  якдигарро  ши-

нохта,  оғӯш  кушода  ба  истиқболи  якдигар  меоянд. Ҷалолуддин  борхалтаашро  аз  китф
фароварда  дар  гӯшаи  пеши  саҳна  дам  мегирад. ӯ  кӣ   будани  он  мардро  ҳанӯз

намедонад.

Шайх Аттор: –(оғӯш  кушода  шеърхонон):

Аз  Балх  ба  Нишопур,  ин  кист,  ки  меояд?

Симош  саропо  нур,  ин  кист,  ки  меояд?

Ё  марди  худо  аст  ин,  Султонуламо  аст  ин,

Роҳ  аз  қадамаш  пуршур,  ин  кист,  ки  меояд?

Шод  омадӣ ,  эй  дӯст,  ки  дидаи  интизор  аз  омаданат

лолазор  гашт. Боз  ой,  ки  хоки  Нишопурро  дар  қадамҳоят  би-

молам.

Онҳо  қаҳқаҳзанон  якдигарро  ба  оғӯш  мегиранд. Аҳвол  мепурсанд  ва  бар

замин  менишинанд.  Муридони  онҳо  низ  ҳар  ҷо – ҳар  ҷо  менишинанд.  Мусиқии
ҷаззоб  садо  медиҳад. Азизон  ғарқи  сӯҳбат  мешаванд. Баъди  чанде  Баҳоуддин  Валад

ба  Шайх  Аттор  тариқи  ишора  писари  худро  нишон  медиҳад,  ки  дар  гӯшае  нишас-

тааст.  Хар  ду  мехезанд  ва  сӯи  Ҷалолуддин  меоянд.

Баҳоуддин Валад : – Эй  писар!  Хеҷ  донистӣ ,  ки  ин  мард

кист?  Ба  шарофати  қадами  мубораки  ту,  ки  дар  роҳи  Каъба

сарф  мекардӣ ,  инак  каъбаи  мурод – Шайх  Фаридаддини  Аттори

Нишопурӣ !

Ҷалолуддин: (  аз  ҷой  як  қад  парида  хеста)  – Чиҳо  мегӯӣ , эй

бузургвор  падар!  Магар  Шайх  Фаридаддини  Аттор…ҳамзамони

мост?  На  хайр,  ки  ӯро  аз  афсонаҳо  биҷӯям?

Хама  аз  ин  суханони  кӯдаконаи  Ҷалолуддин  қоҳ-қоҳ  мезананд. Ҷалолуд-

дин ба  Шайх  Аттор  муроҷиат  карда  мегӯяд:

– Ё айюҳашшайх! Оё  ин  ҳикоят  дуруст  аст,  ки  дарвеше  ба

назди  дӯкони  ту  омад  ва  каҷкӯл  зери  сар  гузошт,  «аллоҳ«  би-

гуфт ва  ҷон  ба  ҷонофарин  таслим  намуд?

——– 6 ——-

Шайх Аттор:– Оре,  оре,  эй  писар!  Ин  ҳама  рост  аст  ва  ду-

руст.

Ҷалолуддин  баъд  аз  ин  сухан  давида  рафта  сар  дар  қадамҳои  Шайх  Аттор

мегузорад. Шайх  ӯро  аз  замин  бармедорад  ва  аз  ҷабинаш  бӯса  мекунад

– Мебинам,  эй  писар,  ки  аз  ҷабинат  нури  фаросат  ва  идрок

таҷаллӣ   мекунад. Ояндаи  нек  туро  дар  пеш  аст. Зуд  бошад,  ки

дар  қаламрави  Рум  то  Шом  подшоҳон  сар  дар  рикоби  ту  қа-

рор  бидиҳанд. Ин  аст  фотеҳаи  неки  мо  бар  ту. Акнун  мехоҳам

исми  шарифатро  бидонам.

Ҷалолуддин: – Исмам  Ҷалолуддин  аст…

Шайх Аттор: – Баҳ-  баҳ!  Чи  исми  муҷаллое! Бошад,  ки  ҷало-

ли  дин  бошӣ …

Шайх  Аттор  хам  шуда  даст  дар  кулвори  худ  меандозад  ва  китоберо  баро-

варда  ба  Ҷалолуддин тӯҳфа  менамояд.

– Ин  китоби   «  Асрорнома»  аст,  ки  ба  тозагӣ   интишор

додаам.  Онро  таҳаффус  ва  мутолеа  бикун, бувад,  ки  воқифи  асрори  худо  бошӣ .
«Аллоҳу  мағфирли  ва  ли  волидайя  ва  ли  ус-

тозия…» .

Шайх  Аттор  даст  ба  фотеҳа  мекушояд.Хама  омин  мекунанд.  Оҳиста-оҳиста

мусиқӣ   садо  медиҳад.  Хама  аз  саҳна  мераванд.
Парда  пӯшида  мешавад

Пардаи 2

Ҷавонӣ   ва  миёнасолии  Румӣ

(Намоиши  аввал)

Қуния.(Рум).  Хонагоҳи  Мавлоно.  Шогирду  устод  дар  бораи  мазҳаб-

ҳо  сӯҳбат  карда  истодаанд.

Мавлонои Румӣ :–  Падари  арҷманди  мо  борҳо  таъкид  ме-

карданд, мо  сӯфиёни  ҳалқаи  Шайхи  кибор- Наҷмиддини  Кубро-

ем,  ки  насабашон  ба  Иброҳим  Халилуллоҳ  такя  мекунад.  Аз ин

лиҳоз  мазҳаби  моро  мазҳаби  «Кубравия»  мегуфтаанд.

Бурҳониддин Муҳаққиқи Тирмизӣ : _– Хошокаллоҳ,  ки

ин  гуфтаҳоро  далели  равшан  аст. Дар  ин  бора  ҳикояте  булаҷаб

шунидам,  ки  нафаре  аз  нақшбандиёнро  Шайх  Наҷмиддини  Куб-

ро  сӯи  Шайх  Муслиҳиддин ба  Хуҷанд  мефиристад  ва мефармо-

яд,  ки  «  ҳар  чӣ   шайх  дар  бораи  мо  гӯяд,  ба  мо  бирасон». Он

нафар  ба  суҳбати  шайхи  хуҷандӣ   меояд  ва  аввалин  сухане,  ки

аз  даҳони  Шайх  Муслиҳиддин  мешунавад,  он  буда ,  «  Холи  он

ҷуҳуд  чӣ   тур  аст?».Нақшбандӣ   дар  ҳайрат  меуфтад  ва  мепурсад

«Хазратам,  кадом  ҷуҳудро  дар  назар  доранд?» ӯ  мегӯяд: «Наҷ-

миддини  Куброро». Нақшбандӣ   баъд  аз  бозгашт ин  гуфтаро ба

арзи  Наҷмиддини  Кубро  мерасонад.  Наҷмиддини  Кубро  шукуф-

та  мешавад  ва  мегӯяд,  ки  «Хеле  соҳибҳолат  аст,  он  пири  хуҷан

диён. Бад-он  сабаб  маро  ҷуҳуд  гуфта,  ки  шаҷараи  ман  ба  ҷано-

би  ҳазрати  Иброҳим  Халилуллоҳ мерасад».

Мавлонои Румӣ :– Маро  он  ҳодиса  муассир  сохт,  ки  Муҳам-

мад  Хоразмшоҳ  аз  нахустин  ҳамлаи  аҷнабиёни  муғул  чун  моки-

ёни  аз  чанголи  шағол  раҳида  ҷони  худро  ғанимат  дониста  но-

мардона  фирор  намуд  ва  тоҷикони  бесаробонро  ба  ҳаволаи  тақ

дир  вогузошт. Шунидам,  ки  баъд  шайхи  шаҳид  – Наҷмиддини

Кубро  мардумро  аз  роҳи  ислом  ба  ҷиҳод  хезонид.Дар  муҳори-

ба  худи  шайх  парчами  кофиронро  аз  дасташон  рабуд  ва  дар  ин

ҳолат  худ  аз  тири  душман  шаҳид  гардид. Чанд  нафар  муғул бис

ёр  кӯшиданд,  то  аз  дасти  «шаҳиди  аъло»  парчамашонро  гиранд,

аммо  натавонистанд. Лоҷарам  дасти  шайхи  мақтулро  буриданд

ва парчамашонро  дастомехта  гирифтанд.  Дар  ин  бора  шеъре

гуфтаам,  устод.  Мехоҳам  манзури  назари  шумо  гардонам:

Мо  аз  он  мӯҳташамонем,  ки  соғар  гиранд,

На  аз  он  муфлисакон,  ки  бузи  лоғар  гиранд.

Ба  яке  даст  майи  холиси  имон  нӯшанд,

Ба  яке  дасти  дигар  парчами  кофар  гиранд.

Бурҳониддин Муҳаққиқи Тирмизӣ :
– Лутф  кардед, Мавлоно!  Аз  ин  гиронмоятар  сухане  нахоҳад  буд.Дар  воқеъ  нақш-

бандиёни  Бухоро ,  балки  дар  иҷтимоъ  Вароруд  покизатарин  то-

ифаи  сӯфиён  ба  шумор  мераванд. Агар  ҷузъиёте  чун  аз  ҳади  ан-

доза зиёд мутаассиб  буданашон, савту  наворо  напазируфтанашон

набудӣ .

Мавлонои Румӣ : – Барҳақ  гуфтед,  эй  устод! Эй  кош,  агар

дар  Қуния  не,  балки  дар  Балх  мебудам,  аз  аҳли  ин  тоифа  ме-

будам  ва  сар  дар  остонаи  даргоҳашон  месудам. Дар  бораи  яке

аз  пешвоёни  ин  тоифа- Хоҷа  Алии  Рометанӣ – мутахаллис  ба  Хаз

рати  Азизон  банда  чунин  фармудаам:

Гар  на  илми  ҳол  фавқи  қол  будӣ ,  кай  шудӣ ,

Банда  аъёни  Бухоро  хоҷаи  нассоҷро.

Fолибан  дар  ситоиши  ағлаби  нақшбандиён  ин  ғазали  худро  су-

рудам,  аз  он  боис, бо  чанд  нафаре  аз  онҳо  пор  дар  Қуния  сари

сӯҳбат  доштам.  Иҷозат  бидиҳед,  то  бихонам…

Хала,  ҳуш  дор,  ки  дар  шаҳр  ду-се  тарроранд,

Ки  фалакро  ба  яке  арбада  дар  чарх  оранд.

Сардеҳонанд,  ки  то  сар  надиҳӣ ,  сар  надиҳанд,

Соқиёнанд,  ки  ангур  намеафшоранд.

Ёри  он  сурати  ғайбанд,  ки  ҷон  толиби  ӯст,

Хамчу  чашми  хуши  ӯ  хиракашу  айёранд.

Суратеанд,  вале  душмани  суратҳоанд,

Ду  ҷаҳонанд,  вале  аз  ду  ҷаҳон  безоранд…

Мардумӣ   кун,  бирав  аз  хидматашон  мардум  шав,

З-он,  ки  ин  мардуму  дигар  ҳама  мардумхоранд.

Дар  ин  асно  овози  «ёҳу!»-и  қаландарон  мебарояд,  ки  ин  шеърро  мехонанд:

Ху,  ҳу,  ман  ё  ҳу,

Хақ  дӯст,  ё  ман  ҳу.

Ху,  ҳу,  ман  ё  ҳу,

Хақ  дӯст, ё  ман  ҳу.

Сипас  муридон,  Султон  Валад,  Хисомуддини  Чалабӣ   ва  Салоҳиддини  Заркӯб  дар

вешеро  иҳотакунон  медароранд.  Бурҳониддин  Муҳаққиқи  Тирмизӣ   бо  Мавлоно  хайр-

бод  намуда  баромада  меравад.

Султон Валад :– Худовандгоро!  Ин  дарвеш  ҳамаро  неш  ме-

занад, ҳама  чизро  инкор  мекунад. Бо  вуҷуди  он,  ки  бӯе  аз  му-

сулмонӣ   надорад,  мехоҳад  бо  шумо  сари  сӯҳбат  дошта  бошад.

Харчанд  монеъ  шудем,  қабул  накард.Беодоб  аст.  Маъзарат,  ки

айши  шуморо  бо  устод  мунағғас  намуд.

Мавлонои Румӣ : – Яъне,  ки  чи  чизро неш мезанад  ва  инкор

мекунад?

Салоҳиддини Заркӯб:– Қиблаи  аҳли  ислом,  Каъбаро…

Мавлонои Румӣ : – (  Ба  дарвеш  нигариста) – Эй  номусулмон!

Ба  чӣ   далел  Каъбаро  мункир  мешавӣ ?

Шамси Табрезӣ : – Ё  Мавлоно!  Ман  Каъбаро  ҳаргиз  мункир

нестам.  Вале  ту  худ  инсоф  бидеҳ,   ки   замоне  зиёрати  Каъба  карда  будӣ . Он
дам  киро  зиёрат  намудӣ ?
Худоро? Не,  ҳаргиз  не.

Он  ҷо  худо  набуд. Пас  ту  «ҳаҷаруласвад»-ро,  яъне  санги  сиёҳро

зиёрат  намудӣ .Магар  ин  суратпарастӣ   нест?  Магар Худо  дар

«Қуръони  азимушшаън»  нафармуда,  ки  «Ло  илоҳа  иллаллоҳ?»

Пас  ту  номусулмон  будаӣ   ё  ман?

Каъба  бутгоҳи  Халили  Озар  аст,

Дил  назаргоҳи   ҷалили  Акбар  аст.

Хисомиддини Чалабӣ : – Хазрати  Мавлавӣ ! Заҳри  забони  ин

нохалаф  ба  дилҳои  нозук  кора  мекунад. Иҷозат  диҳед  ба  ши-

канҷа  ӯро  аз  дар  биронем.


Мавлоно  ба  ишораи  даст  маън  мекунад  ва  аз  Шамси  Табрезӣ   ме-

пурсад:

Мавлонои Румӣ : – Эй  дарвеш!  Пас  нишони  худоро  дар  рӯи

Замин  аз  куҷо  ҷӯем?

Шамси Табрезӣ :  – Дар  дилҳои  худ.  Бар  он  далел,  ки  худо-

ванд  фармудааст:  «Ман  бар  шумо  наздиктар  аз  раги  гардани

шумо  ҳастам».

Онон,  ки  талабгори  худоед,  худоед,

Берун  зи  шумо  нест,  шумоед,  шумоед.

Мавлоно

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s